Do Not Miss the Exciting Launch of LGN International!

If you are looking for a company where you would want to invest your hard-earned money, I recommend that you join LGN. By becoming one of its Independent Associate, you will not just enjoy a relaxing vacation that you and your family dreamed off but you will also have an opportunity to earn tremendous amount of income which will surely be your way to achieve your goals. In this blog I will share with you a letter from our director of Global Communications, Mr. Cedric Licuanan of LGN International Inc. LGN Prosperity will soon become LGN International! I'm really excited with the new changes and can't keep myself from not sharing this you. So, keep reading to find out what LGN International can offer.

***Beginning of the message***

Hello!
Do Not Miss the Exciting Launch of LGN International!

As you are well aware, the LGN Corporate Goal is to provide you with the absolute Best Travel and Business System in the industry.

Therefore, LGN has created what has already been termed as the “Wave-of-the-Future for Business!”

LGN has taken important steps toward providing you with a solid, world-class system right at your fingertips.

The first step was to give you all-important trust and confidence by demonstrating our corporate commitment with you. We have worked to provide you with the global LGN Vision using the Live Events, in which we have traveled the world to meet you and your fellow team members face-to-face. In addition, the Live Presidential Address Webinars with James Ward are used to help you solidify the constant growth of your LGN system for decades to come.
The second step was to provide you with the completely redesigned and enhanced products and services lineup that will appeal to every person that is looking for a better lifestyle with their loved ones.

The third step was to supply you with the specially-designed income plan enhancements that will provide you with the highest and most lucrative Compensation Plan in the history of the industry!

The fourth and final step was to combine all of these pieces into the completely redesigned and newly established LGN International Corporate Identity that will solidify your business potential for countless years to come.

For you convenience, below is a quick summary of your enhanced LGN International Travel Product Showcase.

LGN Weeks:     We have improved your existing Travel Product by upgrading you from just one exciting vacation, to an UNLIMITED AMOUNT of Exciting 7-Night Vacations at over 3500 desirable locations worldwide!

LGN Grand Vacations:     You will have the ability to enjoy convenient and exciting “Done-For-You” Vacation Packages using our specially trained Vacation Specialists.

LGN Destinations:     Now you can book exciting flights, hotels and rental cars at great prices using your very own LGN online travel portal!

LGN Agents:     You will have the ability to earn a commission when customers book travel on your online travel portal!

LGN Platinum:     Your Ultimate Online Marketing System that helps you build your LGN International Business on the internet!

LGN Connect:     Your very own LGN Social Networking Resource to network with your fellow LGN International colleagues!


LGN Priority One: Your White-Glove specialized concierge service for added luxury and convenience during your vacations!


For more information, here is the Announcement Video with James Ward:Click Here To Play Video!



http://www.LGNINT.com
As you have discovered with LGN International, you have the opportunity to build the life of your dreams by seeing the world with your friends and family; while earning weekly, monthly and yearly income that surpasses that of your greatest business goals.

Not only are you completely setup for LGN Success in 2011, you have found your HOME with LGN International for years of fun-filled experiences for you and your loved ones.

Please stay tuned to your emails for updates regarding your exciting transition to LGN International. In addition, print out this email and take what you have discovered about your LGN International Business, and share this newfound knowledge with the world!Yours In Success,
Cedric Licuanan
Director of Global Communications
LGN International Inc. | Go See The World!

This message was sent to sweet_det@yahoo.com from:

LGN Revolution | 5204 Village Parkway, Suite 11 | Rogers, AR 72758

***End of the message***

  

Please visit LGN International website for more information. If you are serious, not just curious please contact me and I will be more than happy to explain the business to you. My contact info can be found at my LGN website. Thanks!

Speech of John Gokongwei before the Ateneo Graduates

Hi! In this blog, I will share with you a speech. This is not personally written by me and I'm also not a graduate of Ateneo, but I found this helpful that's why I would like to share it with you. I just happened to be one of the recipients of this chain email. Yes, it was sent to my yahoo email and I was asked to forward it to 10 people. So instead of forwarding it, I thought, it would be better to post it here as I was personally touched, challenged and inspired like the sender. So to quote:

Speech of John Gokongwei before the Ateneo Graduates:

"I wish I were one of you today, instead of a 77-year-old man, giving a speech you will probably forget when you wake up from your hangover tomorrow.

You may be surprised I feel this way. Many of you are feeling fearful and apprehensive about your future.

You are thinking that, perhaps, your Ateneo diploma will not mean a whole lot in the future in a country with too many problems. And you are probably right.

You are thinking that our country is slipping…no, sliding. Again, you may be right.

Twenty years ago, we were at par with countries like Thailand, Malaysia, and Singapore. Today, we are left way behind.

You know the facts.

Twenty years ago, the per capita income of the Filipino was 1,000 US dollars. Today, it's 1,100 dollars. That's a growth of only ten percent in twenty years. Meanwhile, Thailand's per capita income today is double ours; Malaysia, triple ours; and Singapore, almost twenty times ours.

With globalization coming, you know it is even more urgent to wake up. Trade barriers are falling, which means we will have to compete harder.

In the new world, entrepreneurs will be forced to invest their money where it is most efficient. And that is not necessarily in the Philippines. Even for Filipino entrepreneurs, that can be the case.

For example, a Filipino brand like Maxx candy can be manufactured in Bangkok-where labor, taxes, power and financing are cheaper and more Efficient…and then exported to other ASEAN countries.

This will be a common scenario-if things do not change.

Pretty soon, we will become a nation that buys everything and produces practically nothing. We will be like the prodigal son who took his father's money and spent it all. The difference is that we do not have a generous father to run back to.

But despite this, I am still very excited about the future. I will tell you why later.

You have been taught at the Ateneo to be "a person for others." Of course, that is noble: To serve your countrymen.

Question is: How?

And my answer is: Be an entrepreneur!

You may think I am just a foolish man talking mundane stuff when the question before him is almost philosophical. But I am being very thoughtful here, and if I may presume this about myself, being patriotic as well.

Entrepreneurship is the answer.

We need young people who will find the idea, grab the opportunity, take risk, and set aside comfort to set up businesses that will provide jobs.

But why? What are jobs?

Jobs are what allow people to feel useful and build their self-esteem. Jobs make people productive members of the community. Jobs make people feel they are worthy citizens. And jobs make a country worthy players in the world market.

In that order of things, it is the entrepreneurs who have the power to harness the creativity and talents of others to achieve a common good. This should leave the world a better place than it was.

Let me make it clear: Job creation is a priority for any nation to move forward.

For example, it is the young entrepreneurs of Malaysia, Thailand, and Singapore who created the dynamic businesses that have propelled their countries to the top. Young people like yourselves.

Meanwhile, in the Philippines, progress is slow. Very little is new. Hardly anything is fresh. With a few exceptions, the biggest companies before the war-like PLDT, Ayala, and San Miguel-are still the biggest companies today.

All right, being from the Ateneo, many of you probably have offers from these corporations already. You may even have offers from JG Summit.

I say: Great! Take these offers, work as hard as you can, learn everything these companies can teach-and then leave!

If you dream of creating something great, do not let a 9-to-5 job-even a high-paying one-lull you into a complacent, comfortable life. Let that high-paying job propel you toward entrepreneurship instead.

When I speak of the hardship ahead, I do not mean to be skeptical but realistic.

Even you Ateneans, who are famous for your eloquence, you cannot talk your way out of this one. There is nothing to do but to deal with it.

I learned this lesson when, as a 13-year-old, I lost my dad.

Before that, I was like many of you: a privileged kid. I went to Cebu's best school; lived in a big house; and got free entrance to the Vision, the largest movie house in Cebu, which my father owned.

Then my dad died, and I lost all these. My family had become poor…poor enough to split my family. My mother and five siblings moved to China where the cost of living was lower. I was placed under the care of my Grand Uncle Manuel Gotianuy, who put me through school. But just two years later, the war broke out, and even my Uncle Manuel could no longer see me through.

I was out in the streets…literally.

Looking back, this time was one of the best times of my life. We lost everything, true, but so did everybody! War was the great equalizer. In that setting, anyone who was willing to size up the situation, use his wits, and work hard, could make it!

It was every man for himself, and I had to find a way to support myself and my family. I decided to be a market vendor.

Why?

Because it was something that I, a 15-year-old boy in short pants, could do.

I started by selling simple products in the palengke half an hour by bike from the city. I had a bicycle. I would wake up at five in the morning, load thread, soap and candles into my bike, and rush to the palengke.

I would rent a stall for one peso a day, lay out my goods on a table as big as this podium, and begin selling. I did that the whole day.

I sold about twenty pesos of goods every day. Today, twenty pesos will only allow you to send twenty text messages to your crush, but 63 years ago, it was enough to support my family. And it left me enough to plow back into my small, but growing, business.

I was the youngest vendor in the palengke, but that didn't faze me. In fact, I rather saw it as an opportunity. Remember, that was 63 years and 100 pounds ago, so I could move faster, stay under the sun more, and keep selling longer than everyone else.

Then, when I had enough money and more confidence, I decided to travel to Manila from Cebu to sell all kinds of goods like rubber tires.

Instead of my bike, I now traveled on a batel-a boat so small that on windless days, we would just float there. On bad days, the trip could take two weeks!

During one trip, our batel sank! We would have all perished in the sea were it not for my inventory of tires. The viajeros were happy because my tires saved their lives, and I was happy because the viajeros, by hanging on to them, saved my tires. On these long and lonely trips I had to entertain myself with books, like Gone With The Wind.

After the war, I had saved up 50,000 pesos. That was when you could buy a chicken for 20 centavos and a car for 2,000 pesos. I was 19 years old.

Now I had enough money to bring my family home from China. Once they were all here, they helped me expand our trading business to include imports. Remember that the war had left the Philippines with very few goods. So we imported whatever was needed and imported them from everywhere-includin g used clothes and textile remnants from the United States. We were probably the first ukay-ukay dealers here.

Then, when I had gained more experience and built my reputation, I borrowed money from the bank and got into manufacturing. I saw that coffee was abundant, and Nescafe of Nestle was too expensive for a country still rebuilding from the war, so my company created Blend 45.

That was our first branded hit. And from there, we had enough profits to launch Jack and Jill.

From one market stall, we are now in nine core businesses-including retail, real estate, publishing, petrochemicals, textiles, banking, food manufacturing, Cebu Pacific Air and Sun Cellular.

When we had shown success in the smaller businesses, we were able to raise money in the capital markets-through IPOs and bond offerings-- and then get into more complex, capital-intensive enterprises. We did it slow, but sure.

Success doesn't happen overnight. It's the small successes achieved day by day that build a company. So, don't be impatient or focused on immediate financial rewards. I only started flying business class when I got too fat to fit in the economy seats.

And I even wore a used overcoat while courting my wife…it came from my ukay-ukay business. Thank God Elizabeth didn't mind the mothball smell of my coat or maybe she wouldn't have married me.

Save what you earn and plow it back.

And never forget your families! Your parents denied themselves many things to send you here. They could have traveled around the world a couple of times with the money they set aside for your education, your social life, and your comforts.

Remember them…and thank them.

When you have families of your own, you must be home with them for at least one meal everyday.

I did that while I was building my company. Now, with all my six children married, I ask that we spend every Sunday lunch together, when everything under the sun is discussed.

As it is with business, so it is with family. There are no short cuts for building either one.

Remember, no short cuts. Saint Ignatius of Loyola, your patron saint, and Saint Ignatius of Loyola, your patron saint, and founder of this 450-year old organization I admire, described an ideal Jesuit as one who "lives with one foot raised." I believe that means someone who is always ready to respond to opportunities.

Saint Ignatius knew that, to build a successful organization, he needed to recruit and educate men who were not afraid of change but were in fact excited by it.

In fact, the Jesuits were one of the earliest practitioners of globalization. As early as the 16^th century, upon reaching a foreign country, they compiled dictionaries in local languages like Tamil and Vietnamese so that they could spread their message in the local language. In a few centuries, they have been able to spread their mission in many countries through education.

The Jesuits have another quote. "Make the whole world your house" which means that the ideal Jesuit must be at home everywhere. By adapting to change, but at the same time staying true to their beliefs, the Society of Jesus has become the long-lasting and successful organization it is today and has made the world their house.

So, let's live with one foot raised in facing the next big opportunity: globalization.

Globalization can be your greatest enemy. It will be your downfall if you are too afraid and too weak to fight it out. But it can also be your biggest ally.

With the Asian Free Trade agreement and tariffs near zero, your market has grown from 80 million Filipinos to half a billion Southeast Asians.

Imagine what that means to you as an entrepreneur if you are able to find a need and fill it. And imagine, too, what that will do for the economy of our country!

Yes, our government may not be perfect, and our economic environment not ideal, but true entrepreneurs will find opportunities anywhere.

Look at the young Filipino entrepreneurs who made it. When I say young-and I'm 77, remember-I am talking about those in their 50s and below. Tony Tan of Jollibee, Ben Chan of Bench, Rolando Hortaleza of Splash, and Wilson Lim of Abensons.

They're the guys who weren't content with the 9-to-5 job, who were willing to delay their gratification and comfort, and who created something new, something fresh.

Something Filipinos are now very proud of.

They all started small but now sell their hamburgers, T-shirts and cosmetics in Asia, America, and the Middle East.

In doing so, these young Filipino entrepreneurs created jobs while doing something they were passionate about.

Globalization is an opportunity of a lifetime-for you. And that is why I want to be out there with you instead of here behind this podium-perhaps too old and too slow to seize the opportunities you can.

Let me leave you with one last thought.

Trade barriers have fallen. The only barriers left are the barriers you have in your mind.

So, Ateneans, heed the call of entrepreneurship.

With a little bit of will and a little bit of imagination, you can turn this crisis into your patriotic moment-and truly become a person for others.

"Live with one foot raised and make the world your house."

To this great University, my sincerest thanks for this singular honor conferred on me today.

To the graduates, congratulations and Godspeed.

"Ad Majorem Dei Gloriam"

Thank you."

Ang “Etsus” na araw ni Juanita Paula

Maikling kwento. Para lubos na maunawaan, mahalagang basahin ang aking naunang 'post' na may pamagat na: "Juanita Paula, ang tsismosang Kapitbahay". hehehe. This is FOR ADULTS ONLY.

Labis na pagkatakot ang mababakas sa mukha ni Andrew nang mapagtantong nasa loob siya ng kwarto ng kanilang kapitbahay na si Juanita Paula, isang tsismosang baklang nasa edad bente syete at balitang mahilig 'mangmolestiya' ng mga kabataang lalaki. Kanina lang ay kaysaya ni Andrew kasama ang dalawa niyang kapatid na sina Perky at Roy na naglalaro ng 'taguan' sa loob ng kanilang bahay nang di sinasadya ay naaksidente ang bunso niyang kapatid na si Perky at nahulog mula sa itaas ng aparador na pinagtataguan nito. Dahil doon ay napilitan siyang puntahan ang kapitbahay na si Juanita, dahil ito ang tanging saksi sa pangyayari at balak sana ay pakiusapan niya itong huwag magsumbong sa kanyang nanay dahil alam niyang mapapalo na naman siya ng ina kapag nalaman na nasaktan ang kapatid. Subalit ang balak niyang ito ang nagdala sa kanya sa isang alanganing sitwasyon. Nagsimulang pagpawisan si Andrew sa labis na takot kay Juanita. Tinangka niyang tumakas dito subalit napigilan siya ng bakla sa braso. Nanlamig ang kanyang katawan.

"Relax ka lang Andrew.. bakit parang takot na takot ka sa kin. Matagal na rin naman tayong magkapitbahay di ba? Dati naman ay palagay ang loob mo sa kin kapag nakikita mo ko..” anang tsismosang kapitbahay ni Andrew. Gustong panindigan ng balahibo ng labindalawang taong gulang na bata nang magsimulang haplus-haplusin ni Juanita ang kanyang braso. Hindi siya sumagot sa tanong nito at sa halip ay umusal nang taimtim na dalangin na sana ay hayaan na siya nitong makauwi ng bahay.

“Alam mo ba Andrew, na nung maliit ka pa ay tuwang-tuwa ako sa yo kasi madalas ay naliligo ka ng hubo’t hubad dyan sa poso sa harapan ng bahay ni Manong Jim kaya labas ang patotoy mo..” humahagik na wika nito na ang tinutukoy ang ang isa pa nilang kapitbahay. Nasa loob ng iisang bakuran ang bahay nina Andrew, Juanita at Mang Jim. Nanatiling walang kibo si Andrew sa tinuran ng baklang si Juanita. Kung dati-rati ay palagay ang loob niya dito at nagpapaturo pa siya ng sagot sa ilang takdang-aralin nila, ngayon ay parang estranghero ito sa kanya.

“Magsalita ka naman Andrew… gusto mo ba ng maiiinom?.. Ipagtitimpla kita. Alam mo ba, nung maliit ka pa ay nakikipanuod kayo ng t.v. ng kapatid mong si Roy dito sa bahay. Noon ay di pa nakakabili ng t.v. ang Inay mo..kung minsan nga ay nakakatulog ka pa sa panunuod tapos ay binubuhat kita at inihihiga sa sofa, natatandaan mo pa ba?” anito at patuloy ang paghimas sa kanyang braso.


Sunud-sunod na iling lang ang naging tugon ni Andrew. Ayaw na niyang marinig pa ang anumang sasabihin ni Juanita. Alam niya na anumang sandali ay pwedeng may gawin itong hindi maganda. Sa murang isip niya ay alam niya ang posible nitong gawin. Kahit papano ay hindi na siya 'tanga' sa ganung bagay. Isa pa ay narinig niya ang kwentuhan ng mga kalaro patungkol sa baklang kapitbahay.

“O sige, yaman din lamang at ayaw mong magsalita, mabuti pa ay simulan na natin ang “sesyon” makahulugang sabi ng baklang si Juanita at kinindatan pa si Andrew.

“Ate Juanita, huwag! Hayaan nyo na po akong uuwi dahil parating na ang nanay, tiyak na hahanapin ako nun!” babala ni Andrew. Yun lang ang tanging naisip niyang pwedeng idahilan dito.

“Naku, alam ko yatang kaaalis lang ng nanay mo at sa tuwina’y inaabot iyon ng dalawang oras o mahigit pa sa pamimili, lalo na at sabado ngayon. Tiyak kong namimili si Aling Kirsty ng mga paninda sa tindahan nyo.. mamaya pa yun darating” anang baklang si Juanita na tila sigurado na sa gusto nitong gawin. Iniupo nito si Andrew sa kama at saka tumungo sa pinto at ikinandado iyon. Dahil nanlalambot ang tuhod ay napaupo na rin si Andrew sa kama. Ang isip niya ay abala sa kung paano siya makakatakas sa kapitbahay.

“Sana po ay isa kina Roy o Perky ang pumunta dito at tawagin ako..” piping usal nya. Nagsisimula ng magtanggal ng butones ng suot na blusa ang baklang si Juanita nang biglang makarinig ng sunud-sunod na katok sa pintuan.

“Kalurky! Sino namang etsusera yun?!” naiinis na wika ni Juanita at muling ibinutones ang suot na blusa sabay labas ng kwarto dahil walang tigil sa pagkatok ang kung sinumang nasa labas. Pero bago niya tuluyang pagbuksan ang kumakatok sa pintuan ay siniguro niyang nakakandado ang pinto sa kwarto. Kahit papano ay nakahinga ng maluwag si Andrew nang makalabas ang baklang si Juanita. Naghanap siya ng pwedeng daanan para makatakas ngunit napapaligiran ng bakal ang bintana sa kwarto ng kapitbahay.

Samantala, pagbukas ni Juanita Paula ng pintuan ng sala ay ang naiinip na mukha ni Mang Dencio ang nabungaran nya. Si Mang Dencio ang may-ari ng paupahang apartment na tinutuluyan ni Juanita Paula. Nakalimutan nga pala niya kahapon na magbayad ng renta kaya ngayon ay naniningil na ito.

“Oy Juanita, bakit ba ang tagal mong magbukas ng pinto? Siguro may ginagawa ka na namang milagro dyan ano?” sita ni Mang Dencio sa nagulat na si Juanita.

“Ano ba Mang Dencio?! Nang-eetsus na naman kayo! Balak ko sanang matulog, medyo napapaidlip na nga ako nang kumatok kayo?” taas-kilay na sagot naman ng bakla.

"Aysus, matutulog ka ngayon eh ang aga-aga, bakit saan ka ba humada kagabi at hindi ka natulog?” pag-uusisa pa rin nito.

“Hmp! Tantanan nyo nga ako noh! Sandali at kukunin ko ang pambayad ko sa renta..” anitong tumalikod na sa kasera. Pakembot-kembot pa itong naglakad papasok ng bahay kaya nailing na lang si Mang Dencio na nag-intay sa harap ng pintuan. Madali namang nakuha ni Juanita ang perang pambayad dito dahil nakapatong lang ito sa ibabaw ng kanyang tv. Ang totoo ay balak sana niyang magbayad ng upa sa bahay ngayong araw pero naantala ang pagpunta niya sa bahay nang kasera nang dumating ang batang si Andrew.

“O ito na ho ang bayad ko Mang Dencio, sige ho at baka marami pa kayong sisingilin” pagtataboy ni Juanita pagkatapos iaabot ang isang lilibuhing papel sa kasera.

"At bakit isang libo lang ito Juanita? Hindi ka na yata marunong magkwenta ngayon. Hindi ba’t 1,500 ang upa mo buwan-buwan? At nung nakaraang buwan ay isanlinbo rin lamang ang ibinigay mo? Kaya dapat ay dalawang libo ang bayad mo ngayon!”

“Pasensya na ho kayo Mang Dencio, nagipit lang ho talaga ako, mahina ho kasi ang 'raket' nitong mga nakaraang araw..” kakamot-kamot sa ulo na sagot ng baklang si Juanita.

“Sus, palagi na lang yan ang dahilan mo sa kin eh!"


"Wag ka na magalit Mang Dencio, babawi na lang ako sa susunod” wika ni Juanita at malanding pinagapang ang kamay patungo sa harapan ni Mang Dencio. Kamuntik ng makamas ng bakla ang maumbok na harapan ng kasera.


“Tse!.. Pati ako idadamay mo sa kalokohan mo Juanita. Dyan ka na nga!” tinabig nito ang kamay ng bakla at nagmamadaling umalis.

Naiwan namang natatawa si Juanita Paula. Sa loob-loob nya ay may-araw din ang kasera nya at sa tamang panahon ay 'masasarili' nya ito.

Nang wala na si Mang Dencio sa paningin ni Juanita ay agad syang bumalik sa kwarto. Kanina pa syang gigil na gigil dito kaya ayaw na nyang magsayang ng sandali. Pagpasok nya sa loob ay nadatnan nyang umiiyak ang bata. Kahit papano ay naantig ang damdamin ng bakla. Mabilis nitong nilapitan si Andrew at hinagud-hagod ito sa dibdib. Kung alam lamang ni Juanita ay labis ang pagpapapasalamat ni Andrew at dumating si Mang Dencio sa tamang oras.

“Andrew.. bakit ka umiiyak?.. tahan na.. pasensya ka na at dumating si Mang Dencio para maningil ng upa kaya di ako nakabalik agad.. ano bang nangyayari sa yo ha?”

“Ate Juanita… please.. payagan mo na akong umuwi..” wika ni Andrew sa pagitan ng mga hikbi.

“Kala ko ba ayaw mong isumbong kita sa nanay mo?.. Para ka namang hindi lalaki nyan eh!.. tahan na.. wag ka ng umiyak.. akala mo ba eh may gagawin akong masama sa yo eh parang kapatid na rin ang turing ko sa yo?” alo nito. Napatingin si Andrew sa tsismosang kapitbahay at biglang nagliwanag ang mukha. Malambing namang pinahid ni Juanita ang mga luhang naglalandas sa pisngi ng bata.

“Talaga ate?.. eh bakit po dito pa tayo sa kwarto?.. pwede naman pong sa sala na lang..”

“Aba siyempre! Ayaw ko namang may makakita na kung sino sa gagawin natin.. baka kung anong isipin ng ibang tao, baka sabihin pinagsasamantalahan kita… ayun oh.. abutin mo yung 'massage oil' dyan sa may ibabaw ng tokador ko.. maghuhubad na ako.. balak ko lang namang magpamasahe sa yo.. hindi kasi ako nakatulog kagabi at ngayon naman ay hindi ako dalawin ng antok kaya tiyak na matapos mo akong masahehin ay aantukin na ako..” anito.

Dali-dali namang tumalima si Andrew at kinuhay ang itinuro nitong 'massage oil'. Lingid sa kaalaman ni Andrew ay pinasasakay lang siya ng kapitbahay para muling mapalagay ang loob ng bata sa kanya.

Hiyang-hiya si Andrew nang magsimulang dumapa sa kama ang tsismosang si Juanita at lumantad sa kanya ang hubad na likuran nito. Kahit nakakakita siya ng hubad-baro sa baryo nila ay iyon yung matatandang sabungero na sanay kumalat sa lansangan ng walang suot na pang-itaas at hindi katulad ngayon na nasa loob pa sila ng isang pribadong silid.

Sinimulang hagurin ni Andrew ng 'massage oil' ang likod ng baklang si Juanita. Maya’t maya ay napapaungol ito. Makalipas ang halos sampung minutong masahe ay biglang tumihaya ito kaya hindi sinasadyang nahawakan ni Andrew ang dibdib ng kapitbahay. Biglang binawi ni Andrew ang kamay na parang napaso ngunit dagli rin itong hinawakan ni Juanita.. “Ang sarap mo pa lang magmasahe eh! Binata ka na talaga.. pwede ng mapakinabangan..” anitong titig na titig sa mukha nya.

“Ate tapos na po ba? Baka pwede na po ako umuwi.. baka magtaka na po sina Perky at Roy at hanapin ako” patay-malisyang tanong nito.

“Ah.. oo nga ano, sige, isa na lang.. pagkatapos dito ay pwede ka ng umuwi..” wika ni Juanita na nakahawak sa dibdib. Ibig sabihin ay sa dibdib naman magmamasahe si Andrew. Wala namang tanung-tanong na nilagyan ng 'massage oil' ni Andrew ang dibdib ng bakla at sinimulan ulit ang marahang paghagod. Lihim na nangingiti si Juanita dahil kagat na kagat si Andrew sa pang-uuto niya. Nakapikit ang baklang kapitbahay ni Andrew at ninamnam ang sarap ng masahe habang nag-iisip ng sunod na hakbang kung paano niya sisimulan ang talagang pakay sa bata na hindi nito ikabibigla. Maya-maya pa ay pinatigil na niya si Andrew sa ginagawa nito at sinabing bilang kabayaran sa masahe ay mamasahehin din niya ito.

“Naku, nakakahiya po ate.. wag na po ate.. wala pong anuman sa kin.. uuwi na lang po ako..” ani Andrew at bumaba ng kama ni Juanita subalit nahatak ni Juanita ang kamay nito at dahil nawalan ng balanse ay napadagan itong bigla sa baklang kapitbahay. Biglang niyakap ng hubad pa ring si Juanita ang batang si Andrew at pilit na pinahaharap gamit ng isa nitong kamay ang mukha ng bata sa kanya pero nagpupumiglas ito. Samantala, hindi namalayan ng dalawa na papasok na pala sa bahay ng mga sandaling iyon ang mga magulang ni Juanita. Naiwan pala ni Juanita na bukas ang pinto sa sala kanina sa pagmamadaling makalapit kay Andrew kung kaya’t tuluy-tuloy na pumasok sina Perky at Roy kasunod sina Aling Arra at Mang Gaspar na siyang mga magulang ni Juanita. May nakapagsabi sa mga ito na sa bayan ng San Juan, Batangas matatagpuan si Juanita Paula kaya nagmakaawa si Aling Arra sa asawang si Gaspar na tigilan na ang pagmamatigas at puntahan nila ang panganay na anak. Hindi naman nagtagal ay nakumbinse na rin ng ginang ang asawa kaya’t tinungo nila ang bayan ng San Juan at nangupahan sa isang ‘apartel’ na nakita nila sa may bayan pero isang linggo na silang naghahanap dito ay hindi pa rin nila ito natatagpuan. Nagpasya si Mang Gaspar na kumuha muna sila ng upahang 'apartment' para may matuluyan sila pansamantala dahil malaki na rin ang nagagastos nito sa pagbabayad sa ‘apartel’. Inirekomenda ng taga-bantay sa ‘apartel’ ang lugar ni Mang Dencio dahil malapit daw sa bayan at murang maningil ng upa. Nagpasalamat ang mag-asawa dahil iyon pala ang susi para mahanap ang anak na matagal nang hindi nakikita. Nabanggit nila kay Mang Dencio ang dahilan kung bakit kelangan nilang mangupahan at nagulat ito ng malamang sila ang magulang ni Juanita Paula. Ang akala raw kasi ng kasera ay ulilang lubos na ito. Itinuro ni Mang Dencio ang mag-asawa sa compound nina Andrew at sinabihang ipagtanung-tanong sa loob ang bahay ni Juanita Paula. Sakto namang naglalaro sa harapan ng bahay sina Perky at Roy na inabot na ng inip sa paghihintay sa panganay na kapatid na si Andrew. Sa dalawang bata nagtanong ang mga magulang ni Juanita Paula na kaagad namang nagmagandang loob na samahan ang mga ito sa bahay ng baklang kapitbahay.

Pagpasok pa lang ni Mang Gaspar sa loob ng bahay ni Juanita Paula ay nakunsume na ito dahil panay pambabaeng gamit ang nakita niya sa paligid. Kahit nakahanda na niyang patawarin ang anak dahil sa pinili nitong buhay ay hindi pa rin niya magawang tanggapin ng lubusan ang pagiging bakla nito. Sa kabilang banda naman ay maluha-luha si Aling Arra nang makita ang larawan ng anak na nakapatong sa ibabaw ng tv at tila ‘dyosang’ nakabilad sa araw. Kinuha ni Aling Arra ang larawan at niyakap.

“Gaspar, tingnan mo ang anak natin. Siyanga ang anak natin! Kahit matagal na panahon na natin siyang hindi nakikita, sigurado akong siya nga ang ating anak na matagal ng nawawala…” maluha-luhang sabi nito sa asawa. Tahimik lamang si Mang Gaspar at hinagod ang likod ng kabiyak upang tumigil ito sa pag-iyak.

“Teka kuya Roy, bakit parang wala si ate Juanita?” untag ni Perky sa nakatatandang kapatid.

“Baka natutulog..” sabi naman ni Roy.

“Pero di ba sabi ni Kuya Andrew pupunta daw siya dito? Nasan ang kuya And..? hindi pa ito tapos sa sasabihin ng makarinig nila ang tinig ng kapatid.

“Ate Juanita, huwag!” sigaw ni Andrew.

Biglang napatakbo ang magkapatid na Perky at Roy kasunod ang mag-asawang Gaspar at Arra sa pinagmulan ng tinig. Nadatnan nilang yakap at pilit hinahalikan ni Juanita Paula ang kawawang si Andrew.

“Paulo Jonathan!” tumataginting ang tinig ni Mang Gaspar. Sa kabila ng mahabang panahong lumipas ay matikas pa rin ito at parang hindi man lang tumanda.

Sa labis na gulat ay nabitiwan ni Juanita Paula ang batang si Andrew. Nabalot ng takot si Juanita nang mapagsino ang bagong dating.

Dali-dali namang tumakbo palabas ng bahay si Andrew kasama ang dalawa niyang kapatid na sina Perky at Roy. Pagdating ng bahay ay kinausap niya ng masinsinan ang dalawa at sinabihang hindi dapat ikwento sa iba ang nangyari maski sa nanay nila. Kahit balot pa rin ng hilakbot at pagkagulat sa ginawa ng tsismosang kapitbahay si Andrew ay hindi siya nagpahalata sa mga ito. Nilibang niya ang dalawang kapatid at inayang maglaro ulit. Nagulat na lamang sina Andrew nang may dumating na sasakyan na patuloy ang pag-'wangwang'. Napatingin silang magkakapatid sa bintana at nakita ang parating na ambulansya.

Huminto ang mga ito sa harap ng bakuran nila at sunud-sunod na lumabas ang mga nakaunipormeng 'nurse'. Kitang-kita nila ng ilabas ng mga ito sa bahay ang hindi halos makilalang si Juanita Paula na putok ang nguso at duguan ang mukha. Nagdilim pala ang paningin ng ama nitong si Mang Gaspar sa nadatnang eksena kanina kung kaya’t nabugbog nang husto ang anak. Kamuntik na nitong napatay ng tuluyan ang baklang si Juanita. Buti na lang at listo si Aling Arra at nakatawag agad ng ambulansya. Saktong kaaalis pa lang ng ambulansya ng dumating ang Nanay ni Andrew. Nag-usisa ito kung sino ang nakasakay doon pero walang sinuman sa magkakapatid ang sumagot. Sa halip ay tuluy-tuloy na kinuha ng mga ito ang pinamili ng ina. Si Andrew ay nagsimulang magsalansan ng paninda sa kanilang tindahan samantanlang sina Perky at Roy ay nilantakan ang pasubong nitong mais.

Juanita Paula, ang tsismosang kapitbahay

Isang Maikling Kwento na hango sa malikot na kaisipan ng manunulat. It is recommended to read my other post, "Happy Mother's day, Mahal Kong Inay" before reading this one.

Isang umaga, habang nagwawalis sa kanilang bakuran, nakarinig ng malakas na kalabog si Juanita Paula. Ang kalabog ay nanggaling sa bahay nina Aling Kirsty kaya alam niyang may hindi na naman magandang nangyari. Ang tsismosang bakla ay agad nagtungo sa may bintana ng kapitbahay at sinilip kung anong nangyayari sa loob. Doon nya nakita ang umiiyak na batang si Perky habang inaalo ito ng panganay na kapatid na si Andrew. Nandoon din ang pangalawang kapatid ni Andrew na si Roy at halatang takot na takot ang tatlo.

Hindi lingid sa kaalaman ni Juanita Paula kung gaano kahigpit ang nanay ng mga ito at nakasisiguro siyang pag nalaman ito ng nanay ng mga bata ay mapapalo na naman si Andrew. Kung minsan ay naaawa na nga siya sa bata lalo na at sa tuwing papaluin ito ni aling Kirsty ay nananariwa sa isip niya kung paano siya binugbog ng kanyang tatay nang malamang hindi pala siya isang barako kundi isang “petrang kabayo”.

Isang linggo na lang at Pasko na, kaya naman maraming mga namimili sa palengke ng mga bagong damit at laruan. Kabilang na sa mga ito ang mag-inang Paulo Jonathan at Aling Arra.

“Nay, nay, gusto ko nun!” Ang malanding sabi ng batang si Paulo at nakaturong tila pumipilantik ang mga daliri sa isang bestida.

“Anak, baka nakakalimutan mo, ang bibilhin natin ay damit mo, hindi damit ng kapatid mo” anito na ang tinutukoy ay ang bunsong kapatid nyang babaeng si Marlene.

“Nay naman.. hindi ako nagbibiro noh, bestida talaga ang gusto ko.. matagal ko pong gustong magsuot ng bestida..” anitong nakapamewang pa.

Hindi malaman ni aling Arra kung matatawa o magagalit sa panganay na anak. Noon pa niya nahahalatang medyo malambot ito kumilos at kung minsan ay pumipilantik ang lakad pero hindi niya pinapansin. Ngayon ay parang kinakabahan siya. Alam niyang hindi magugustuhan ng kanyang asawang si Gaspar pag nalaman na bumigay na ang anak.

“PJ anak ko! Ano bang nangyayari sa yo!?” bulalas ng ginang.

“Inay, tsilaks ka lang.. bili mo po ako ng bestida at tyak na bongga ako sa Pasko! Gusto ko magpapansin kay Paul. Saka para mainggit din sina Krizzy at Marilou” anang binatilyo o mas angkop sabihing “dalagita” na ang tinutukoy ay ang mga kaklaseng tulad nito’y “malambot” din.

“Diyos ko, umuwi muna tayo anak, nahihilo ako at para akong hihimatayin, mag-usap tayo sa bahay” anang ginang nang mapaghinuhang seryoso ang anak. Hinila siya nito patungo sa sakayan ng traysikel. Habang daan ay tahimik ang ina at parang malalim ang iniisip. Ang bata naman ay natameme pero kumikibot kibot ang labi na parang may gustong sabihin sa ina. Pagdating sa bahay ay kaagad kumuha ng malamig na tubig si Aling arra at matapos uminom ay hinarap ang anak.

“Paulo Jonathan, magtapat ka nga sa akin.. lalaki ka ba o babae!” mahinahon pero madiin ang pagkakabitaw ng tanong.

“Bakla, mother!.. bakla po ako..” malanding tugon nito.

“At kelan ka pa naging bakla aber?!” tumaas na ang tinig ng ginang.

“Matagal na pwo..”

“Ha!? Sinong bakla?!!” tinig ng kanyang ama na noon ay papasok ng kusina. Isa itong pulis sa kanilang bayan at kinatatakutan ng marami dahil sa pagiging matapang. Sabay na napalingon ang mag-ina sa bagong dating. Tiklop naman ang tuhod ni Paulo Jonathan at nabalot ng takot ang kanina’y masaya niyang mukha. Alam niyang mahal na mahal siya ng kanyang nanay at mauunawaan siya nito pero takot siya sa kanyang tatay. Tumingin siya sa ina at nakita niyang parang maiiyak ito.

“O, bakit para kayong natuklaw na ahas dyan. Aba magsalita kayo.. ano yung narinig kong bakla. Sinong bakla ang pinag-uusapan nyo?” patay-malisyang tanong nito habang dire-diretsong kumuha ng maiinom sa ref. Kapwa naman walang imik ang mag-ina.

“Paulo Jonathan…?” baling ni Mang Gaspar sa anak kapagkuwan.

“Tay?” tila naumid ang dila ni PJ.

“Tinatanong ko kayo ng nanay mo, sinong bakla?” mariin ang pagkakabanggit nito sa salitang bakla, kaya lalong tumiklop ang tuhod ng binatilyo, este “dalagita”

“Ako po itay.. babae po ako..” nahihiyang amin nito makaraan ng mahabang sandali.

Biglang nagdilim ang paningin ng kanyang ama at hinablot siya sa kuwelyo.

“Kalokohan.. hindi ka babae.. hindi ka bakla, isa kang lalaki, naiintindihan mo?!”

“Hindi ko po maintindihan itay, babae po talaga ako..” nakayukong sabi ni PJ na noon ay umiiyak na.

“Tama na.. “ awat naman ni Aling Arra sa asawa.. “andyan na yan eh… tanggapin na lang natin”

“Hindi! Hindi ko matatanggap na magkaron ng anak na bakla, halika dito….!” Sabi ng kanyang ama sabay hila sa kanya palabas ng bahay. Dinala siya nito sa puno ng mangga ng maraming langgam at inutusan ang asawa na kumuha ng lubid. Kapagkuwan ay itinali si Paulo Jonathan sa puno. “Ayan! Pababayaan kitang kagatin ng mga langgam hanggang hindi mo sinasabing isa kang lalaki!”

“Wag po itay! Inay, tulungan nyo po ako.. itay, inay!” nagmamakaawa si PJ. Nagsisimula na siyang kagatin ng mga langgam pero hindi siya makapiksi dahil nakatali ang kanyang kamay at paa. Panay ang tulo ng luha sa kanyang mga mata.

“Bathala ng mga sirena.. tulungan mo po ako…” usal ni PJ habang umiiyak. Makalipas ang halos isang oras ay binalikan siya ng kanyang ama at tinanong. Kasunod nito ang kanyang ina na wala rin namang magawa.

“Ano, Paulo Jonathan.. siguro naman ay alam mo na ngayon kung ano ang totoong ikaw?.. isa kang matapang na lalaki, naiintindihan mo!?” sigaw ng kanyang ama. Nakita ni PJ na nakadungaw sa bintana ang ilan nilang kapitbahay at awang-awa sa kanya. Hindi siya sumagot sa halip ay tinitigan lang ang mga paang namumula at namamantal dahil sa kagat ng langgam.

“Magsalita ka Paulo!” Sigaw nito sabay hagupit ng sinturon sa mga binti niya. Namumula na sa galit si Mang Gaspar.

“Tay, tama na po.. hindi ko na po talaga kaya.. tay, lalaki po ako pero nararamdaman ko po na hindi ako tunay na lalaki..” ani PJ na noo’y hilam na sa luha ang mga mata.

“Aba! .. talagang malilintikan ka sa kin!” sabi nito, sabay hataw ulit ng sinturon. Halos mapapalahaw sa sakit ang bakla.

“Gaspar, hayaan mo na ang anak natin.. baka mapatay mo siya! Isipin mo na lang na kahit pilitin mo siya ngayon ay lalabas at lalabas pa rin ang tunay niyang pagkatao pagdating ng araw..” anang kanyang inay. Napatingin si PJ sa ama at naghintay sa reaksiyon nito subalit sa malayo nakatingin ang kanyang itay at blangko ang ekpresyon ng mukha. Maya-maya pa ay nagbuga ito ng hangin at walang salitang umalis.

“Naku, ikaw talagang bata ka, nakita mo na ang ginawa mo, pangarap pa naman ng itay mo na maging isa ka ring matapang na pulis pagdating ng araw..tingnan mo.. puro kasi babae ang kalaro mo kaya ka nagkaganyan” sabi ng kanyang ina habang inaalis ang pagkakagapos niya sa puno. Niyakap ni PJ ang ina pagkatapos. “Inay, sorry po at salamat.. hindi ko naman po sinasadya na maging ganito ako ‘Nay! Pinakiramdaman ko po talaga ang sarili ko at isa po talaga akong sirena!” aniya at pilit pinasasaya ang nanay nya. Napangiti naman ang ina at tinapik siya sa balikat, “Kaw talaga!”

“Nay, may pabor lang po akong hihilingin sa inyo..” aniyang nakayakap sa bewang nito.. “pwede po bang wag nyo na akong tawaging Paulo Jonathan?... tawagin nyo na lang po akong Paula! Juanita Paula!” malanding sabi niya sa ina.

“O sige anak, okey lang basta’t hindi kaharap ang iyong ama. Hangga’t maaari kapag andyan siya ay kumilos ka pa rin na parang totoong lalaki.” payo ni Aling Arra sa anak.

“Naiintindihan ko po ‘Nay!”

Masaya na si Juanita Paula sa pag-aakala niyang tapos na ang problema. Kahit papano ay nakahinga siya ng maluwag dahil tanggap na ng nanay niya kung ano siya. Bumalik rin sila sa palengke at binili nito sa kanya ang bestidang nagustuhan pero hindi ipinasuot sa kanya sa labas at baka makita ng kanyang itay. Nagkasya na lang si Juanita na isuot na lamang ang bestida kapag nasa loob siya ng kanyang kwarto. Lumipas ang mga araw at kibuin-dili siya ng ama. Bihirang-bihira siyang kausapin nito hanggang isang araw ay umuwi si Mang Gaspar na lasing na lasing. Pinalayas siya nito at hindi na napigilan pa ng kanyang Inay ng ipagtabuyan siya ng ama palabas. Yun ang dahilan kung bakit siya napadpad sa San Juan Batangas at nakilala ang pamilya ni Andrew. Labinlimang taon na ang nakalipas mula ng umalis siya sa bayan nila sa Pangasinan at magmula noon ay hindi na niya nakita ang pinakamamahal na ina.

“Hayyyyyy!” mahabang buntong hininga ni Juanita Paula matapos ang pagbabalik-tanaw. Bente-syete anyos na siya ngayon pero hindi pa rin niya kayang harapin ang ama.

“Kuya may tao ata!” ani perky nang mapansing may nakadungaw sa sala nila.

“Huh! Ang tsismosang si Juanita Paula kuya!” sigaw ni Roy.

“Sige, maiwan ko muna kayo dito at kakausapin ko si Juanita”, anang kuya Andrew nila.

Dali-daling lumabas ng bahay si Andrew subalit mabilis nang nakalayo si Juanita Paula. Sa pag-aalalang baka magsumbong ito sa kanyang ina ay sinundan niya ito hanggang sa bahay.

“Tao po! Tao po! Ate Juanita, anjan po ba kayo?” sunud-sunod ang katok ni Andrew. Maya-maya ay bumukas ang pinto at ang nakangiting si Juanita ang bumungad.

“Bakit Andrew, may kailangan ka ba?” malanding tanong nito.

“Ate, nakita po kayo ng mga kapatid ko na nakasilip sa bahay kanina, may alam po ba kayo sa nangyari?” kinakabahang tanong ng bata.

“Wala naman.. narinig ko lang na may lumagabog at pagsilip ko umiiyak na si Perky at parang narinig ko na pinagbawalan mo silang magsumbong sa nanay nyo..” parang nanunuksong sabi ng tsismosang kapitbahay kay Andrew. Alam ni Andrew kung gaano katabil ang dila ni Juanita Paula at kapag ginalit niya ito ay tiyak na magsusumbong ito sa nanay niya.

“Ate Juanita, please… wag mo namang sasabihin sa Inay, please…”

“Well.. ang lagay ba e ganun na lang yon?” nakapameywang na sabi nito at inakbayan siya. Lalong kinabahan si Andrew sa ginawing iyon ng bakla. Naalala niya minsan ang usapan ng dalawa niyang kalarong lalaki na umano ay “namolestiya” ng tsismosang kapitbahay. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig ng mga sandaling iyon at biglang nanigas sa kinatatayuan. Hindi niya namalayan kung paanong, nakapasok siya sa kwarto ng kung hindi pa niya nakita ang kama.

“Ate.. anong ibig sabihin nito?.. ate uuwi na lang po ako!” aniya at akmang tatakbo pero napigilan siya nito sa braso.