Missing the old days...

Yesterday, me and my wave-mates had a great time together at Chic-boy, located at BF Homes Paranaque. I don’t know what others would say because I didn’t have a chance to ask them, but for me, the place is just average, as well as the food, but they have this so-called “unli-rice” (short for unlimited RICE) which catches the attention of customers particularly the boys who love to eat more than just 1 cup of rice in a meal without paying extra. The price is very affordable and staffs are friendly so it is highly recommend especially if the plan is “KKB” (Kanya-kanyang Bayad). Hehehe.

It was just a simple gathering that lasted for about 2 hours, or 3 hours including the travel back and forth. We ate together, chatted together,  and laughed together while slowly filling up our stomach with  the yummy Cebu Lechon Liempo, Cebu Lechon Manok, Inihaw na Liempo, unlimited rice and unlimited iced tea! Imagine, one of the wave-mates even had 6 cups of rice! 

It’s really good to be out with friends sometimes, knowing their whereabouts, remembering the old days, and talking about each other just like we haven’t seen each other for quite a long time. Actually, we sometimes see each other in the office, exchange “hi and hello” but of course, we can’t talk that long except those who are together in a team. I really missed these people, their sense of humors, their jokes and stories. The bonding was such a relief after sitting on our stations, taking calls and being in front of the computer talking to strangers for a week or so. The stories that our friends shared to each other were enough to remove the stress we had even just for that moment. It’s sad that our trainers and some of our classmates during our product training weren’t able to make it that day but like they said, there would always be next time. I just hope that more of us can join the next gathering. No matter where it would be or what we would do, the most important is the presence of all of us. Thank you everyone! Because of you, I just had another piece to add to my diary ;)

Today is our 5th Wedding Anniversary...

Hi bhe,

I want to take this opportunity to greet you “Happy 5th Wedding Anniversary!” I want to tell you that you’re the best thing that ever happened to me.. and I want you to know .. “You are my everything!” Hope you’ll like this video. I love you so much!

As the years passed by, my love for you had never changed

You’re the only person I want to see, when I open my eyes in the morning

It’s still the same you, I want to be with every night

And you are the reason why I’m happy with my life!

Thank you for the love, you’ve given me all these years

Thank you for all your care and understanding

Thank you ‘coz when I cried, you wiped away my tears

I hope that we’ll have more happy memories together. 

In the years to come, I can see us walking in the aisle

Celebrating our Golden Anniversary with smile

I love you bhe, I will forever be at your side

And will keep the promise we made with each other until the end of time!

Ang “Etsus” na araw ni Juanita Paula

Maikling kwento. Para lubos na maunawaan, mahalagang basahin ang aking naunang 'post' na may pamagat na: "Juanita Paula, ang tsismosang Kapitbahay". hehehe. This is FOR ADULTS ONLY.

Labis na pagkatakot ang mababakas sa mukha ni Andrew nang mapagtantong nasa loob siya ng kwarto ng kanilang kapitbahay na si Juanita Paula, isang tsismosang baklang nasa edad bente syete at balitang mahilig 'mangmolestiya' ng mga kabataang lalaki. Kanina lang ay kaysaya ni Andrew kasama ang dalawa niyang kapatid na sina Perky at Roy na naglalaro ng 'taguan' sa loob ng kanilang bahay nang di sinasadya ay naaksidente ang bunso niyang kapatid na si Perky at nahulog mula sa itaas ng aparador na pinagtataguan nito. Dahil doon ay napilitan siyang puntahan ang kapitbahay na si Juanita, dahil ito ang tanging saksi sa pangyayari at balak sana ay pakiusapan niya itong huwag magsumbong sa kanyang nanay dahil alam niyang mapapalo na naman siya ng ina kapag nalaman na nasaktan ang kapatid. Subalit ang balak niyang ito ang nagdala sa kanya sa isang alanganing sitwasyon. Nagsimulang pagpawisan si Andrew sa labis na takot kay Juanita. Tinangka niyang tumakas dito subalit napigilan siya ng bakla sa braso. Nanlamig ang kanyang katawan.

"Relax ka lang Andrew.. bakit parang takot na takot ka sa kin. Matagal na rin naman tayong magkapitbahay di ba? Dati naman ay palagay ang loob mo sa kin kapag nakikita mo ko..” anang tsismosang kapitbahay ni Andrew. Gustong panindigan ng balahibo ng labindalawang taong gulang na bata nang magsimulang haplus-haplusin ni Juanita ang kanyang braso. Hindi siya sumagot sa tanong nito at sa halip ay umusal nang taimtim na dalangin na sana ay hayaan na siya nitong makauwi ng bahay.

“Alam mo ba Andrew, na nung maliit ka pa ay tuwang-tuwa ako sa yo kasi madalas ay naliligo ka ng hubo’t hubad dyan sa poso sa harapan ng bahay ni Manong Jim kaya labas ang patotoy mo..” humahagik na wika nito na ang tinutukoy ang ang isa pa nilang kapitbahay. Nasa loob ng iisang bakuran ang bahay nina Andrew, Juanita at Mang Jim. Nanatiling walang kibo si Andrew sa tinuran ng baklang si Juanita. Kung dati-rati ay palagay ang loob niya dito at nagpapaturo pa siya ng sagot sa ilang takdang-aralin nila, ngayon ay parang estranghero ito sa kanya.

“Magsalita ka naman Andrew… gusto mo ba ng maiiinom?.. Ipagtitimpla kita. Alam mo ba, nung maliit ka pa ay nakikipanuod kayo ng t.v. ng kapatid mong si Roy dito sa bahay. Noon ay di pa nakakabili ng t.v. ang Inay mo..kung minsan nga ay nakakatulog ka pa sa panunuod tapos ay binubuhat kita at inihihiga sa sofa, natatandaan mo pa ba?” anito at patuloy ang paghimas sa kanyang braso.


Sunud-sunod na iling lang ang naging tugon ni Andrew. Ayaw na niyang marinig pa ang anumang sasabihin ni Juanita. Alam niya na anumang sandali ay pwedeng may gawin itong hindi maganda. Sa murang isip niya ay alam niya ang posible nitong gawin. Kahit papano ay hindi na siya 'tanga' sa ganung bagay. Isa pa ay narinig niya ang kwentuhan ng mga kalaro patungkol sa baklang kapitbahay.

“O sige, yaman din lamang at ayaw mong magsalita, mabuti pa ay simulan na natin ang “sesyon” makahulugang sabi ng baklang si Juanita at kinindatan pa si Andrew.

“Ate Juanita, huwag! Hayaan nyo na po akong uuwi dahil parating na ang nanay, tiyak na hahanapin ako nun!” babala ni Andrew. Yun lang ang tanging naisip niyang pwedeng idahilan dito.

“Naku, alam ko yatang kaaalis lang ng nanay mo at sa tuwina’y inaabot iyon ng dalawang oras o mahigit pa sa pamimili, lalo na at sabado ngayon. Tiyak kong namimili si Aling Kirsty ng mga paninda sa tindahan nyo.. mamaya pa yun darating” anang baklang si Juanita na tila sigurado na sa gusto nitong gawin. Iniupo nito si Andrew sa kama at saka tumungo sa pinto at ikinandado iyon. Dahil nanlalambot ang tuhod ay napaupo na rin si Andrew sa kama. Ang isip niya ay abala sa kung paano siya makakatakas sa kapitbahay.

“Sana po ay isa kina Roy o Perky ang pumunta dito at tawagin ako..” piping usal nya. Nagsisimula ng magtanggal ng butones ng suot na blusa ang baklang si Juanita nang biglang makarinig ng sunud-sunod na katok sa pintuan.

“Kalurky! Sino namang etsusera yun?!” naiinis na wika ni Juanita at muling ibinutones ang suot na blusa sabay labas ng kwarto dahil walang tigil sa pagkatok ang kung sinumang nasa labas. Pero bago niya tuluyang pagbuksan ang kumakatok sa pintuan ay siniguro niyang nakakandado ang pinto sa kwarto. Kahit papano ay nakahinga ng maluwag si Andrew nang makalabas ang baklang si Juanita. Naghanap siya ng pwedeng daanan para makatakas ngunit napapaligiran ng bakal ang bintana sa kwarto ng kapitbahay.

Samantala, pagbukas ni Juanita Paula ng pintuan ng sala ay ang naiinip na mukha ni Mang Dencio ang nabungaran nya. Si Mang Dencio ang may-ari ng paupahang apartment na tinutuluyan ni Juanita Paula. Nakalimutan nga pala niya kahapon na magbayad ng renta kaya ngayon ay naniningil na ito.

“Oy Juanita, bakit ba ang tagal mong magbukas ng pinto? Siguro may ginagawa ka na namang milagro dyan ano?” sita ni Mang Dencio sa nagulat na si Juanita.

“Ano ba Mang Dencio?! Nang-eetsus na naman kayo! Balak ko sanang matulog, medyo napapaidlip na nga ako nang kumatok kayo?” taas-kilay na sagot naman ng bakla.

"Aysus, matutulog ka ngayon eh ang aga-aga, bakit saan ka ba humada kagabi at hindi ka natulog?” pag-uusisa pa rin nito.

“Hmp! Tantanan nyo nga ako noh! Sandali at kukunin ko ang pambayad ko sa renta..” anitong tumalikod na sa kasera. Pakembot-kembot pa itong naglakad papasok ng bahay kaya nailing na lang si Mang Dencio na nag-intay sa harap ng pintuan. Madali namang nakuha ni Juanita ang perang pambayad dito dahil nakapatong lang ito sa ibabaw ng kanyang tv. Ang totoo ay balak sana niyang magbayad ng upa sa bahay ngayong araw pero naantala ang pagpunta niya sa bahay nang kasera nang dumating ang batang si Andrew.

“O ito na ho ang bayad ko Mang Dencio, sige ho at baka marami pa kayong sisingilin” pagtataboy ni Juanita pagkatapos iaabot ang isang lilibuhing papel sa kasera.

"At bakit isang libo lang ito Juanita? Hindi ka na yata marunong magkwenta ngayon. Hindi ba’t 1,500 ang upa mo buwan-buwan? At nung nakaraang buwan ay isanlinbo rin lamang ang ibinigay mo? Kaya dapat ay dalawang libo ang bayad mo ngayon!”

“Pasensya na ho kayo Mang Dencio, nagipit lang ho talaga ako, mahina ho kasi ang 'raket' nitong mga nakaraang araw..” kakamot-kamot sa ulo na sagot ng baklang si Juanita.

“Sus, palagi na lang yan ang dahilan mo sa kin eh!"


"Wag ka na magalit Mang Dencio, babawi na lang ako sa susunod” wika ni Juanita at malanding pinagapang ang kamay patungo sa harapan ni Mang Dencio. Kamuntik ng makamas ng bakla ang maumbok na harapan ng kasera.


“Tse!.. Pati ako idadamay mo sa kalokohan mo Juanita. Dyan ka na nga!” tinabig nito ang kamay ng bakla at nagmamadaling umalis.

Naiwan namang natatawa si Juanita Paula. Sa loob-loob nya ay may-araw din ang kasera nya at sa tamang panahon ay 'masasarili' nya ito.

Nang wala na si Mang Dencio sa paningin ni Juanita ay agad syang bumalik sa kwarto. Kanina pa syang gigil na gigil dito kaya ayaw na nyang magsayang ng sandali. Pagpasok nya sa loob ay nadatnan nyang umiiyak ang bata. Kahit papano ay naantig ang damdamin ng bakla. Mabilis nitong nilapitan si Andrew at hinagud-hagod ito sa dibdib. Kung alam lamang ni Juanita ay labis ang pagpapapasalamat ni Andrew at dumating si Mang Dencio sa tamang oras.

“Andrew.. bakit ka umiiyak?.. tahan na.. pasensya ka na at dumating si Mang Dencio para maningil ng upa kaya di ako nakabalik agad.. ano bang nangyayari sa yo ha?”

“Ate Juanita… please.. payagan mo na akong umuwi..” wika ni Andrew sa pagitan ng mga hikbi.

“Kala ko ba ayaw mong isumbong kita sa nanay mo?.. Para ka namang hindi lalaki nyan eh!.. tahan na.. wag ka ng umiyak.. akala mo ba eh may gagawin akong masama sa yo eh parang kapatid na rin ang turing ko sa yo?” alo nito. Napatingin si Andrew sa tsismosang kapitbahay at biglang nagliwanag ang mukha. Malambing namang pinahid ni Juanita ang mga luhang naglalandas sa pisngi ng bata.

“Talaga ate?.. eh bakit po dito pa tayo sa kwarto?.. pwede naman pong sa sala na lang..”

“Aba siyempre! Ayaw ko namang may makakita na kung sino sa gagawin natin.. baka kung anong isipin ng ibang tao, baka sabihin pinagsasamantalahan kita… ayun oh.. abutin mo yung 'massage oil' dyan sa may ibabaw ng tokador ko.. maghuhubad na ako.. balak ko lang namang magpamasahe sa yo.. hindi kasi ako nakatulog kagabi at ngayon naman ay hindi ako dalawin ng antok kaya tiyak na matapos mo akong masahehin ay aantukin na ako..” anito.

Dali-dali namang tumalima si Andrew at kinuhay ang itinuro nitong 'massage oil'. Lingid sa kaalaman ni Andrew ay pinasasakay lang siya ng kapitbahay para muling mapalagay ang loob ng bata sa kanya.

Hiyang-hiya si Andrew nang magsimulang dumapa sa kama ang tsismosang si Juanita at lumantad sa kanya ang hubad na likuran nito. Kahit nakakakita siya ng hubad-baro sa baryo nila ay iyon yung matatandang sabungero na sanay kumalat sa lansangan ng walang suot na pang-itaas at hindi katulad ngayon na nasa loob pa sila ng isang pribadong silid.

Sinimulang hagurin ni Andrew ng 'massage oil' ang likod ng baklang si Juanita. Maya’t maya ay napapaungol ito. Makalipas ang halos sampung minutong masahe ay biglang tumihaya ito kaya hindi sinasadyang nahawakan ni Andrew ang dibdib ng kapitbahay. Biglang binawi ni Andrew ang kamay na parang napaso ngunit dagli rin itong hinawakan ni Juanita.. “Ang sarap mo pa lang magmasahe eh! Binata ka na talaga.. pwede ng mapakinabangan..” anitong titig na titig sa mukha nya.

“Ate tapos na po ba? Baka pwede na po ako umuwi.. baka magtaka na po sina Perky at Roy at hanapin ako” patay-malisyang tanong nito.

“Ah.. oo nga ano, sige, isa na lang.. pagkatapos dito ay pwede ka ng umuwi..” wika ni Juanita na nakahawak sa dibdib. Ibig sabihin ay sa dibdib naman magmamasahe si Andrew. Wala namang tanung-tanong na nilagyan ng 'massage oil' ni Andrew ang dibdib ng bakla at sinimulan ulit ang marahang paghagod. Lihim na nangingiti si Juanita dahil kagat na kagat si Andrew sa pang-uuto niya. Nakapikit ang baklang kapitbahay ni Andrew at ninamnam ang sarap ng masahe habang nag-iisip ng sunod na hakbang kung paano niya sisimulan ang talagang pakay sa bata na hindi nito ikabibigla. Maya-maya pa ay pinatigil na niya si Andrew sa ginagawa nito at sinabing bilang kabayaran sa masahe ay mamasahehin din niya ito.

“Naku, nakakahiya po ate.. wag na po ate.. wala pong anuman sa kin.. uuwi na lang po ako..” ani Andrew at bumaba ng kama ni Juanita subalit nahatak ni Juanita ang kamay nito at dahil nawalan ng balanse ay napadagan itong bigla sa baklang kapitbahay. Biglang niyakap ng hubad pa ring si Juanita ang batang si Andrew at pilit na pinahaharap gamit ng isa nitong kamay ang mukha ng bata sa kanya pero nagpupumiglas ito. Samantala, hindi namalayan ng dalawa na papasok na pala sa bahay ng mga sandaling iyon ang mga magulang ni Juanita. Naiwan pala ni Juanita na bukas ang pinto sa sala kanina sa pagmamadaling makalapit kay Andrew kung kaya’t tuluy-tuloy na pumasok sina Perky at Roy kasunod sina Aling Arra at Mang Gaspar na siyang mga magulang ni Juanita. May nakapagsabi sa mga ito na sa bayan ng San Juan, Batangas matatagpuan si Juanita Paula kaya nagmakaawa si Aling Arra sa asawang si Gaspar na tigilan na ang pagmamatigas at puntahan nila ang panganay na anak. Hindi naman nagtagal ay nakumbinse na rin ng ginang ang asawa kaya’t tinungo nila ang bayan ng San Juan at nangupahan sa isang ‘apartel’ na nakita nila sa may bayan pero isang linggo na silang naghahanap dito ay hindi pa rin nila ito natatagpuan. Nagpasya si Mang Gaspar na kumuha muna sila ng upahang 'apartment' para may matuluyan sila pansamantala dahil malaki na rin ang nagagastos nito sa pagbabayad sa ‘apartel’. Inirekomenda ng taga-bantay sa ‘apartel’ ang lugar ni Mang Dencio dahil malapit daw sa bayan at murang maningil ng upa. Nagpasalamat ang mag-asawa dahil iyon pala ang susi para mahanap ang anak na matagal nang hindi nakikita. Nabanggit nila kay Mang Dencio ang dahilan kung bakit kelangan nilang mangupahan at nagulat ito ng malamang sila ang magulang ni Juanita Paula. Ang akala raw kasi ng kasera ay ulilang lubos na ito. Itinuro ni Mang Dencio ang mag-asawa sa compound nina Andrew at sinabihang ipagtanung-tanong sa loob ang bahay ni Juanita Paula. Sakto namang naglalaro sa harapan ng bahay sina Perky at Roy na inabot na ng inip sa paghihintay sa panganay na kapatid na si Andrew. Sa dalawang bata nagtanong ang mga magulang ni Juanita Paula na kaagad namang nagmagandang loob na samahan ang mga ito sa bahay ng baklang kapitbahay.

Pagpasok pa lang ni Mang Gaspar sa loob ng bahay ni Juanita Paula ay nakunsume na ito dahil panay pambabaeng gamit ang nakita niya sa paligid. Kahit nakahanda na niyang patawarin ang anak dahil sa pinili nitong buhay ay hindi pa rin niya magawang tanggapin ng lubusan ang pagiging bakla nito. Sa kabilang banda naman ay maluha-luha si Aling Arra nang makita ang larawan ng anak na nakapatong sa ibabaw ng tv at tila ‘dyosang’ nakabilad sa araw. Kinuha ni Aling Arra ang larawan at niyakap.

“Gaspar, tingnan mo ang anak natin. Siyanga ang anak natin! Kahit matagal na panahon na natin siyang hindi nakikita, sigurado akong siya nga ang ating anak na matagal ng nawawala…” maluha-luhang sabi nito sa asawa. Tahimik lamang si Mang Gaspar at hinagod ang likod ng kabiyak upang tumigil ito sa pag-iyak.

“Teka kuya Roy, bakit parang wala si ate Juanita?” untag ni Perky sa nakatatandang kapatid.

“Baka natutulog..” sabi naman ni Roy.

“Pero di ba sabi ni Kuya Andrew pupunta daw siya dito? Nasan ang kuya And..? hindi pa ito tapos sa sasabihin ng makarinig nila ang tinig ng kapatid.

“Ate Juanita, huwag!” sigaw ni Andrew.

Biglang napatakbo ang magkapatid na Perky at Roy kasunod ang mag-asawang Gaspar at Arra sa pinagmulan ng tinig. Nadatnan nilang yakap at pilit hinahalikan ni Juanita Paula ang kawawang si Andrew.

“Paulo Jonathan!” tumataginting ang tinig ni Mang Gaspar. Sa kabila ng mahabang panahong lumipas ay matikas pa rin ito at parang hindi man lang tumanda.

Sa labis na gulat ay nabitiwan ni Juanita Paula ang batang si Andrew. Nabalot ng takot si Juanita nang mapagsino ang bagong dating.

Dali-dali namang tumakbo palabas ng bahay si Andrew kasama ang dalawa niyang kapatid na sina Perky at Roy. Pagdating ng bahay ay kinausap niya ng masinsinan ang dalawa at sinabihang hindi dapat ikwento sa iba ang nangyari maski sa nanay nila. Kahit balot pa rin ng hilakbot at pagkagulat sa ginawa ng tsismosang kapitbahay si Andrew ay hindi siya nagpahalata sa mga ito. Nilibang niya ang dalawang kapatid at inayang maglaro ulit. Nagulat na lamang sina Andrew nang may dumating na sasakyan na patuloy ang pag-'wangwang'. Napatingin silang magkakapatid sa bintana at nakita ang parating na ambulansya.

Huminto ang mga ito sa harap ng bakuran nila at sunud-sunod na lumabas ang mga nakaunipormeng 'nurse'. Kitang-kita nila ng ilabas ng mga ito sa bahay ang hindi halos makilalang si Juanita Paula na putok ang nguso at duguan ang mukha. Nagdilim pala ang paningin ng ama nitong si Mang Gaspar sa nadatnang eksena kanina kung kaya’t nabugbog nang husto ang anak. Kamuntik na nitong napatay ng tuluyan ang baklang si Juanita. Buti na lang at listo si Aling Arra at nakatawag agad ng ambulansya. Saktong kaaalis pa lang ng ambulansya ng dumating ang Nanay ni Andrew. Nag-usisa ito kung sino ang nakasakay doon pero walang sinuman sa magkakapatid ang sumagot. Sa halip ay tuluy-tuloy na kinuha ng mga ito ang pinamili ng ina. Si Andrew ay nagsimulang magsalansan ng paninda sa kanilang tindahan samantanlang sina Perky at Roy ay nilantakan ang pasubong nitong mais.

Juanita Paula, ang tsismosang kapitbahay

Isang Maikling Kwento na hango sa malikot na kaisipan ng manunulat. It is recommended to read my other post, "Happy Mother's day, Mahal Kong Inay" before reading this one.

Isang umaga, habang nagwawalis sa kanilang bakuran, nakarinig ng malakas na kalabog si Juanita Paula. Ang kalabog ay nanggaling sa bahay nina Aling Kirsty kaya alam niyang may hindi na naman magandang nangyari. Ang tsismosang bakla ay agad nagtungo sa may bintana ng kapitbahay at sinilip kung anong nangyayari sa loob. Doon nya nakita ang umiiyak na batang si Perky habang inaalo ito ng panganay na kapatid na si Andrew. Nandoon din ang pangalawang kapatid ni Andrew na si Roy at halatang takot na takot ang tatlo.

Hindi lingid sa kaalaman ni Juanita Paula kung gaano kahigpit ang nanay ng mga ito at nakasisiguro siyang pag nalaman ito ng nanay ng mga bata ay mapapalo na naman si Andrew. Kung minsan ay naaawa na nga siya sa bata lalo na at sa tuwing papaluin ito ni aling Kirsty ay nananariwa sa isip niya kung paano siya binugbog ng kanyang tatay nang malamang hindi pala siya isang barako kundi isang “petrang kabayo”.

Isang linggo na lang at Pasko na, kaya naman maraming mga namimili sa palengke ng mga bagong damit at laruan. Kabilang na sa mga ito ang mag-inang Paulo Jonathan at Aling Arra.

“Nay, nay, gusto ko nun!” Ang malanding sabi ng batang si Paulo at nakaturong tila pumipilantik ang mga daliri sa isang bestida.

“Anak, baka nakakalimutan mo, ang bibilhin natin ay damit mo, hindi damit ng kapatid mo” anito na ang tinutukoy ay ang bunsong kapatid nyang babaeng si Marlene.

“Nay naman.. hindi ako nagbibiro noh, bestida talaga ang gusto ko.. matagal ko pong gustong magsuot ng bestida..” anitong nakapamewang pa.

Hindi malaman ni aling Arra kung matatawa o magagalit sa panganay na anak. Noon pa niya nahahalatang medyo malambot ito kumilos at kung minsan ay pumipilantik ang lakad pero hindi niya pinapansin. Ngayon ay parang kinakabahan siya. Alam niyang hindi magugustuhan ng kanyang asawang si Gaspar pag nalaman na bumigay na ang anak.

“PJ anak ko! Ano bang nangyayari sa yo!?” bulalas ng ginang.

“Inay, tsilaks ka lang.. bili mo po ako ng bestida at tyak na bongga ako sa Pasko! Gusto ko magpapansin kay Paul. Saka para mainggit din sina Krizzy at Marilou” anang binatilyo o mas angkop sabihing “dalagita” na ang tinutukoy ay ang mga kaklaseng tulad nito’y “malambot” din.

“Diyos ko, umuwi muna tayo anak, nahihilo ako at para akong hihimatayin, mag-usap tayo sa bahay” anang ginang nang mapaghinuhang seryoso ang anak. Hinila siya nito patungo sa sakayan ng traysikel. Habang daan ay tahimik ang ina at parang malalim ang iniisip. Ang bata naman ay natameme pero kumikibot kibot ang labi na parang may gustong sabihin sa ina. Pagdating sa bahay ay kaagad kumuha ng malamig na tubig si Aling arra at matapos uminom ay hinarap ang anak.

“Paulo Jonathan, magtapat ka nga sa akin.. lalaki ka ba o babae!” mahinahon pero madiin ang pagkakabitaw ng tanong.

“Bakla, mother!.. bakla po ako..” malanding tugon nito.

“At kelan ka pa naging bakla aber?!” tumaas na ang tinig ng ginang.

“Matagal na pwo..”

“Ha!? Sinong bakla?!!” tinig ng kanyang ama na noon ay papasok ng kusina. Isa itong pulis sa kanilang bayan at kinatatakutan ng marami dahil sa pagiging matapang. Sabay na napalingon ang mag-ina sa bagong dating. Tiklop naman ang tuhod ni Paulo Jonathan at nabalot ng takot ang kanina’y masaya niyang mukha. Alam niyang mahal na mahal siya ng kanyang nanay at mauunawaan siya nito pero takot siya sa kanyang tatay. Tumingin siya sa ina at nakita niyang parang maiiyak ito.

“O, bakit para kayong natuklaw na ahas dyan. Aba magsalita kayo.. ano yung narinig kong bakla. Sinong bakla ang pinag-uusapan nyo?” patay-malisyang tanong nito habang dire-diretsong kumuha ng maiinom sa ref. Kapwa naman walang imik ang mag-ina.

“Paulo Jonathan…?” baling ni Mang Gaspar sa anak kapagkuwan.

“Tay?” tila naumid ang dila ni PJ.

“Tinatanong ko kayo ng nanay mo, sinong bakla?” mariin ang pagkakabanggit nito sa salitang bakla, kaya lalong tumiklop ang tuhod ng binatilyo, este “dalagita”

“Ako po itay.. babae po ako..” nahihiyang amin nito makaraan ng mahabang sandali.

Biglang nagdilim ang paningin ng kanyang ama at hinablot siya sa kuwelyo.

“Kalokohan.. hindi ka babae.. hindi ka bakla, isa kang lalaki, naiintindihan mo?!”

“Hindi ko po maintindihan itay, babae po talaga ako..” nakayukong sabi ni PJ na noon ay umiiyak na.

“Tama na.. “ awat naman ni Aling Arra sa asawa.. “andyan na yan eh… tanggapin na lang natin”

“Hindi! Hindi ko matatanggap na magkaron ng anak na bakla, halika dito….!” Sabi ng kanyang ama sabay hila sa kanya palabas ng bahay. Dinala siya nito sa puno ng mangga ng maraming langgam at inutusan ang asawa na kumuha ng lubid. Kapagkuwan ay itinali si Paulo Jonathan sa puno. “Ayan! Pababayaan kitang kagatin ng mga langgam hanggang hindi mo sinasabing isa kang lalaki!”

“Wag po itay! Inay, tulungan nyo po ako.. itay, inay!” nagmamakaawa si PJ. Nagsisimula na siyang kagatin ng mga langgam pero hindi siya makapiksi dahil nakatali ang kanyang kamay at paa. Panay ang tulo ng luha sa kanyang mga mata.

“Bathala ng mga sirena.. tulungan mo po ako…” usal ni PJ habang umiiyak. Makalipas ang halos isang oras ay binalikan siya ng kanyang ama at tinanong. Kasunod nito ang kanyang ina na wala rin namang magawa.

“Ano, Paulo Jonathan.. siguro naman ay alam mo na ngayon kung ano ang totoong ikaw?.. isa kang matapang na lalaki, naiintindihan mo!?” sigaw ng kanyang ama. Nakita ni PJ na nakadungaw sa bintana ang ilan nilang kapitbahay at awang-awa sa kanya. Hindi siya sumagot sa halip ay tinitigan lang ang mga paang namumula at namamantal dahil sa kagat ng langgam.

“Magsalita ka Paulo!” Sigaw nito sabay hagupit ng sinturon sa mga binti niya. Namumula na sa galit si Mang Gaspar.

“Tay, tama na po.. hindi ko na po talaga kaya.. tay, lalaki po ako pero nararamdaman ko po na hindi ako tunay na lalaki..” ani PJ na noo’y hilam na sa luha ang mga mata.

“Aba! .. talagang malilintikan ka sa kin!” sabi nito, sabay hataw ulit ng sinturon. Halos mapapalahaw sa sakit ang bakla.

“Gaspar, hayaan mo na ang anak natin.. baka mapatay mo siya! Isipin mo na lang na kahit pilitin mo siya ngayon ay lalabas at lalabas pa rin ang tunay niyang pagkatao pagdating ng araw..” anang kanyang inay. Napatingin si PJ sa ama at naghintay sa reaksiyon nito subalit sa malayo nakatingin ang kanyang itay at blangko ang ekpresyon ng mukha. Maya-maya pa ay nagbuga ito ng hangin at walang salitang umalis.

“Naku, ikaw talagang bata ka, nakita mo na ang ginawa mo, pangarap pa naman ng itay mo na maging isa ka ring matapang na pulis pagdating ng araw..tingnan mo.. puro kasi babae ang kalaro mo kaya ka nagkaganyan” sabi ng kanyang ina habang inaalis ang pagkakagapos niya sa puno. Niyakap ni PJ ang ina pagkatapos. “Inay, sorry po at salamat.. hindi ko naman po sinasadya na maging ganito ako ‘Nay! Pinakiramdaman ko po talaga ang sarili ko at isa po talaga akong sirena!” aniya at pilit pinasasaya ang nanay nya. Napangiti naman ang ina at tinapik siya sa balikat, “Kaw talaga!”

“Nay, may pabor lang po akong hihilingin sa inyo..” aniyang nakayakap sa bewang nito.. “pwede po bang wag nyo na akong tawaging Paulo Jonathan?... tawagin nyo na lang po akong Paula! Juanita Paula!” malanding sabi niya sa ina.

“O sige anak, okey lang basta’t hindi kaharap ang iyong ama. Hangga’t maaari kapag andyan siya ay kumilos ka pa rin na parang totoong lalaki.” payo ni Aling Arra sa anak.

“Naiintindihan ko po ‘Nay!”

Masaya na si Juanita Paula sa pag-aakala niyang tapos na ang problema. Kahit papano ay nakahinga siya ng maluwag dahil tanggap na ng nanay niya kung ano siya. Bumalik rin sila sa palengke at binili nito sa kanya ang bestidang nagustuhan pero hindi ipinasuot sa kanya sa labas at baka makita ng kanyang itay. Nagkasya na lang si Juanita na isuot na lamang ang bestida kapag nasa loob siya ng kanyang kwarto. Lumipas ang mga araw at kibuin-dili siya ng ama. Bihirang-bihira siyang kausapin nito hanggang isang araw ay umuwi si Mang Gaspar na lasing na lasing. Pinalayas siya nito at hindi na napigilan pa ng kanyang Inay ng ipagtabuyan siya ng ama palabas. Yun ang dahilan kung bakit siya napadpad sa San Juan Batangas at nakilala ang pamilya ni Andrew. Labinlimang taon na ang nakalipas mula ng umalis siya sa bayan nila sa Pangasinan at magmula noon ay hindi na niya nakita ang pinakamamahal na ina.

“Hayyyyyy!” mahabang buntong hininga ni Juanita Paula matapos ang pagbabalik-tanaw. Bente-syete anyos na siya ngayon pero hindi pa rin niya kayang harapin ang ama.

“Kuya may tao ata!” ani perky nang mapansing may nakadungaw sa sala nila.

“Huh! Ang tsismosang si Juanita Paula kuya!” sigaw ni Roy.

“Sige, maiwan ko muna kayo dito at kakausapin ko si Juanita”, anang kuya Andrew nila.

Dali-daling lumabas ng bahay si Andrew subalit mabilis nang nakalayo si Juanita Paula. Sa pag-aalalang baka magsumbong ito sa kanyang ina ay sinundan niya ito hanggang sa bahay.

“Tao po! Tao po! Ate Juanita, anjan po ba kayo?” sunud-sunod ang katok ni Andrew. Maya-maya ay bumukas ang pinto at ang nakangiting si Juanita ang bumungad.

“Bakit Andrew, may kailangan ka ba?” malanding tanong nito.

“Ate, nakita po kayo ng mga kapatid ko na nakasilip sa bahay kanina, may alam po ba kayo sa nangyari?” kinakabahang tanong ng bata.

“Wala naman.. narinig ko lang na may lumagabog at pagsilip ko umiiyak na si Perky at parang narinig ko na pinagbawalan mo silang magsumbong sa nanay nyo..” parang nanunuksong sabi ng tsismosang kapitbahay kay Andrew. Alam ni Andrew kung gaano katabil ang dila ni Juanita Paula at kapag ginalit niya ito ay tiyak na magsusumbong ito sa nanay niya.

“Ate Juanita, please… wag mo namang sasabihin sa Inay, please…”

“Well.. ang lagay ba e ganun na lang yon?” nakapameywang na sabi nito at inakbayan siya. Lalong kinabahan si Andrew sa ginawing iyon ng bakla. Naalala niya minsan ang usapan ng dalawa niyang kalarong lalaki na umano ay “namolestiya” ng tsismosang kapitbahay. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig ng mga sandaling iyon at biglang nanigas sa kinatatayuan. Hindi niya namalayan kung paanong, nakapasok siya sa kwarto ng kung hindi pa niya nakita ang kama.

“Ate.. anong ibig sabihin nito?.. ate uuwi na lang po ako!” aniya at akmang tatakbo pero napigilan siya nito sa braso.

Happy Mother's Day, Mahal Kong Inay!

Mother's day will be celebrated here in the Philippines on May 8, 2011. To my mama & other mommies out there, "Happy Mother's Day!"

Isang maikling kwento (short story)

Si Andrew. Isang batang nakatira sa isang baryo sa San Juan, Batangas. Panganay siya sa tatlong anak nina Aling Kirsty at Mang Joseph at kasalukuyang nag-aaral sa isang pampribadong paaralan malapit sa kanilang baryo bilang “iskolar”. Grade six na siya sa darating na pasukan.

Mula pagkabata ay natanim sa isip ni Andrew na hindi siya mahal ng kanyang ina. Palagi siyang pinapalo at sinisigawan nito kahit sa kaunting pagkakamali lamang kung kaya’t ingat na ingat siyang gumawa ng kahit anong bagay na ikagagalit nito. Pero siyempre, dahil bata, madalas ay hindi pa rin niya maiwasang magkamali. Isang Sabado, nagtungo ang nanay nila sa palengke upang mamili ng pagkain para sa buong linggo. Ang tatlong magkakapatid ay nagkasundong maglaro ng “taguan” sa loob ng kanilang tahanan, ngunit nangyari ang isang aksidente. Umakyat sa ibabaw ng “aparador” ang kanyang bunsong kapatid na babae at sa kasamaang-palad ay nahulog ito. Lumagapak ang puwet nito sa sahig. Dali-daling nilapitan ni Andrew ang bunsong kapatid para payapain. Takot na naman ang bumalot sa buo niyang pagkatao dahil alam niyang kapag nalaman ng nanay nila ang nagyari ay tiyak na siya na naman ang sisisihin nito. Alam niyang hindi lamang mura ang matitikman niya mula sa ina, kundi hagupit ng sinturon at mga sampal gaya nang madalas nitong gawin.

“Ssshhhh… tahan na.. magagalit ang nanay kapag narinig ka niyang umiiyak.. tahan na..” alo ni Andrew sa pitong taong gulang na kapatid habang dahan-dahang hinihimas ang ulo nito. Mabilis namang lumabas sa pinatataguan ang isa pa niyang kapatid na lalaki na halatang takot din. Mas bata lang ito sa kanya ng dalawang taon. Saglit pa at napayapa na ang bunsong si Perky. Kinausap ni Andrew ang dalawang kapatid na sina Roy at Perky at sinabihang huwag ng banggitin pa sa kanilang ina ang nangyari kasabay ng panalangin na sana’y malimutan na ito ng dalawang kapatid.

Gayunpaman, sa kabila ng hindi magandang trato kay Andrew ng ina ay mahal na mahal pa rin niya ito. Nauunawaan niya ang ina. Mag-isa na lang kasi ito sa buhay. Matagal ng kinuha ng Maykapal ang kanyang ama. Dalawang taon pa lamang noon ang kanyang bunsong kapatid nang mamatay ang kanyang ama sa isang aksidente sa minehan na pinagtatrabahuhan nito sa Saudi. Mula noon ay ang kanyang ina na ang tumayong ina at “ama” nilang tatlo. May munting tindahan sila sa silong ng bahay na ang kanyang ina ang tumatao at kung minsan ay nagtitinda rin ng kung anu-anong kakanin gaya ng “kutsinta, sapin-sapin, puto, pancit, “bananaque”, “camoteque” at ginataang halo-halo. Alam niyang marami itong trabaho at walang ibang katuwang sa buhay kaya palaging mainit ang ulo nito at madaling magalit. Sabi niya sa sarili, maswerte pa rin silang magkakapatid dahil kahit papano ay andyan ang kanilang ina para ibigay ang kanilang pangangailangan sa kabila ng pagiging abala nito. Ang lagi lang niyang dalangin ay matuto itong magtimpi at maging mahinahon. Tamang-tama, Mother’s day bukas at noong isang araw pa nakagawa ng sulat si Andrew para sa ina. Gumawa siya ng “Mother’s day card” at doon ipinaloob ang sulat para dito.

Dumating ang kanilang ina buhat sa palengke makaraan ang dalawang oras. Kaagad na lumapit ang magkakapatid at tinulungan ito sa pagbubuhat ng mga pinamili. Sina Perky at Roy ay kaagad nagsikuha ng nilagang mais na paboritong ipasalubong sa kanila ng ina habang siya ay tahimik na tumuloy na lamang sa kanilang munting tindahan upang isalansan ang mga paninda. Lihim siyang nagpasalamat at hindi nabanggit ng dalawang kapatid ang nangyari kanina.

Nang sumunod na araw, maagang gumising si Andrew at maingat niyang ipinatong sa ibabaw ng tokador ng ina ang “Mother’s day card” na ginawa niya. Pagkatapos ay nagtuluy-tuloy na siya sa banyo at naligo upang maghanda sa pagsimba. Nakagawian na nilang mag-anak na sabay-sabay magsimba kung linggo.

Samantala, hindi alam ni Andrew na nagising ang ina nang pumasok siya sa kwarto nito kanina. Pagkalabas niya ay napabangon ito at kinuha ang bagay na iniwan ng panganay na anak. Sobrang naantig ang damdamin nito pagkakita sa “Mother’s day card” na personal na ginawa ng anak.

Ito ang sabi sa sulat:

Inay,

Patawarin nyo po ako kung palagi akong nagiging sakit ng inyong ulo. Hindi ko po sinasadya na kung minsan ay hindi ko maiwasang magkamali. Hindi ko po iniinda ang sakit ng katawan sa tuwing papaluin nyo ako, pero sa tuwing sinasaktan nyo po ako, naiisip ko na baka hindi nyo ako mahal. Mahal nyo po ba ako, Inay? Kapag po may nangyaring hindi nyo gusto, madalas po ay ako ang nasisisi at napagsasabihan kahit hindi ko naman po talaga kasalanan at kung minsan ay hindi nyo rin po ako pinakikinggan. Lagi na lamang pong ako ang napagbubuntunan ninyo ng galit. Sana inay, kahit minsan ay maramdaman ko rin na mahal nyo ako katulad nina Perky at Roy.

Mahal na mahal ko po kayo at ang aking dalawang kapatid. Happy Mother’s day, Mahal kong Inay!

Andrew

Kasabay ng pagtatapos ng liham ay ang pagpatak ng luha ni Aling Kirsty. Hindi niya akalaing ganun na pala kalaki ang pagdaramdam sa kanya ng panganay na anak. Alam niya na kung minsan ay labis niya itong nasasaktan pero kahit kailan ay hindi nawala ang pagmamahal niya dito. Ang totoo ay labis siyang nasasaktan pag pinapalo ito pero hindi niya mapigilan ang sarili. Siguro nga ay sobra na ang nagawa niya at panahon na para ituwid ang kanyang pagkakamali.

Nang umagang iyon ay sabay-sabay silang nagsimba tulad ng dati. Pagkatapos ay nag-aya si Aling Kirsty na magmeryenda sila sa Dunkin Donut na malapit lang sa patyo. Kaysaya ng dalawang kapatid ni Andrew habang kumakain ng paborito nilang donut habang siya ay hindi makatingin ng tuwid sa ina. Maya-maya ay nagsalita ang kanyang ina. “Salamat Andrew sa pagiging mabuting anak at kapatid kina Roy at Perky. Mahal na mahal ko kayong tatlo mga anak” makahulugang sabi nito. Biglang nagliwanag ang mukha ni Andrew at nagkaron ng kislap ang mga mata sabay sabing “Salamat Inay! Happy Mother’s day po!”

Masayang-masaya si Andrew. Alam niya na iyon na ang simula ng maligayang pagsasama nila ng ina kung kaya’t napausal siya ng taimtim na panalangin bilang pasasalamat sa Diyos.

"Genius without education is like silver in the mine" - Benjamin Franklin

Last March 10, 2011, I posted in my blog that “my daughter is graduating soon”. Now, I would like to tell everyone that she had graduated from “Day Care” last March 23, 2011. Their Recognition Day was held at Municipal Gym San Juan, Batangas where more than 400 Day Care students participated. Before the program started, students and parents marched from the stage back to our seats. Oh, I felt so much proud! I guess it is the pride of all parents to accompany their children during graduation day. On my case, Natalie being my first and only child, the experience was new to me and it was really overwhelming! Parents and students were seated separately and my daughter was really hesitant at first to be left alone amidst the hundreds of students in front of the stage but I was able to convince her as I sat at the area where she could see me.

The program began with a prayer led by one of the day care students then followed by singing the National Anthem led by one of the teachers. Municipal leaders headed by our beloved San Juan Mayor, Rodolfo H. Manalo, gave a short talk and acknowledged all the graduates. One of the board members of the province of Batangas announced that there will be a job fair at Fiesta World Mall Lipa, Batangas on March 26-27 from 9am to 5pm to help the jobless get employed.

At last, after all the talks, there came the recognition part where all the graduates received their certificates. Outstanding students were also given medals and bar pins. My four year old daughter got the following awards: “Batang May Karangalan" (Graduate with Honor), “Mahusay Kumilala ng Titik” (Best in Recognizing Letters / Alphabet), “Batang Maagap” (Early Bird Award). I saw how proud Natalie was for the awards she received and so were Romel and I. Everyone in the family was also proud of her. That day ended with a little celebration. We had rice, afritada, buttered shrimp, pancit, cake, ice cream, bread, jellatin and softdrinks while others enjoyed singing at videoke.

Indeed, being a parent is rewarding. I hope all parents out there fulfill their obligation to send their children to school. It doesn’t matter whether you are rich or poor or whether your child receives an award or not, it is very important that they finish schooling so they can have a bright future. If you can’t send your children to private school, then send them to public school. You can seek assistance from the government as well and they are very much willing to help our less fortunate children to get the quality education they deserved.

According to Albert Einstein, ”Education is what remains after one has forgotten what one has learned in school” while Benjamin Franklin said, “Genius without education is like silver in the mine.”

Applying for Philippine Passport

     Are you planning to apply for Philippine passport or planning to renew your passport? For those who applied for passport before 2010, I believe you can relate to my story. It was September 2009 when I first applied for a passport. I took a day off from work since application process was being held during normal business hours; prepared all the documents and went there at the old DFA office located near Cuneta Astrodome. I arrived around 8 o’clock in the morning and there were already thousands of applicants that time. Though lines were well-organized, I felt so uncomfortable for it took more than 3 hours before I can even get my papers verified. Take note that was just for step 1. People started to get annoyed and so was I. Another 3 hours for Step 2 until I finally reached Step 3 which was supposed to be the final step. Unfortunately, the officer didn’t accept the authenticated copy of my birth certificate. Her reason was that the person who authenticated it way back 2002 was no longer connected with NSO. I felt so pissed off considering that I waited for so long in the line, felt so hot, tired and hungry at the same time. I couldn’t eat as leaving the line will cause further delay. I was dismayed because I should have been informed about it during the first step (verification). Then the officer asked me to get a new copy of birth certificate and since I didn’t have any choice I went to NSO (Macapagal branch) and had it printed. The cost was Php140. I really wanted to finish it that day since I have to work the following day so I waited another hour for my birth certificate to be released and in a hurry to bring it back to DFA to complete the process since it was already 4PM and the office was about to close. Unfortunately, my name was misspelled, from Bernadette it appeared “Bernadeth” in SECPA (NSO Security Paper). I had been using the authenticated copy of my birth certificate ever since and didn’t have any problem with it until then. Then the NSO personnel asked me to go to main NSO to correct it under RA 9048 (Clerical Error). I was really frustrated as I was unable to complete my passport application that day plus it was not my mistake if the clerk mistyped my name in the original document. It took me months before I was able to correct my birth certificate as I had to submit the required documents in my hometown at San Juan, Batangas then brought them to NSO Main in Fairview. Processing fee was Php1000 but it had cost me more due to travelling and reprinting which could have been avoided if the clerk was careful. Well, they should be really careful because they knew how important and sensitive these documents are.

     Anyway, to cut the story short, after more than a year, I decided to apply for a passport again. This time, the process is totally different. You will have to secure your appointment online at http://passport.com.ph/set-appointment. The problem though is that the appointment date is set around 2 months from the date of your online application. They will send the electronic form in your email address which you will need to confirm within 48 hours by clicking on the link provided in the email or else the appointment will be cancelled. In my case I had applied for an appointment online last January but schedule was set for March 11, 2011. Last week, I had a problem because I lost the email sent by DFA and I haven’t printed the e-form yet. I asked my husband to call DFA Passport hotline (737-1000) and alas! The representative sent the email again right away. Today is March 11, so this morning, I went to Department of Foreign Affairs (DFA) Office located at 2330 Roxas Boulevard, Pasay City for my personal appearance. I took another day off from work, anticipating what could possibly happen as the last time it took me whole day before I could reach the final step. You know what I discovered? New changes are amazing! I can say they had improved so much compared to what I had witnessed 2 years ago. The building is fully air-conditioned, thus you reach the final step with no sweat. Also, there were so many staffs assisting the applicants to speed up the process. The thumb mark, photo and signature are already digitized. In an hour time, I was able to complete the process. I would like to commend our government for the great improvement. At last, my passport will be released next month! The only comment I have is that I noticed some staffs who were not friendly, I know they can do better than acting like robots ;) Btw, just an update:

Passport Fees

Regular Processing: Php 950.00 (25 working days)

Rush Processing: Php 1,200.00 (15 working days)

To see the list of application requirements pls visit: http://passport.com.ph/requirements
For all other inquiries, visit: http://dfa.gov.ph/main/index.php/consular-services/passport

My daughter is graduating soon! ^^

     I feel so proud of my daughter as she was able to pass all the academic requirements in daycare and will be graduating this coming March 23, 2011. As a mommy, seeing your child grows and witnessing how he or she is able to learn things day by day is truly a gem. My daughter Natalie started schooling last June 2010. At first, my husband and I were not taking her schooling seriously as our ultimate goal was for her to feel what it’s like to be a student. By that time, we were not expecting anything from her since she’s still young. She was only 3 years old and 6 months when classes started and most of her classmates were older than her; actually, some had already repeated daycare. At first, she was so hesitant to be left inside the classroom which I believe is normal for beginners, but I feel so thankful to her teacher, Mrs. Aclan who is a very talented, intelligent and well-experienced daycare teacher. She was able to teach Natalie to become independent, and sooner, my daughter was able to adapt to her new environment. She surprised us by telling us what she had learned and those things… we haven’t thought those were already being taught to daycare students. (Well, I guess, I’m comparing it with my lessons before when I was at her age and still a student :). Some of their lessons were already taught to me by my teacher when I was already in 3rd or 4th grade.  There were times when I went off for vacation just to see my daughter in school and you know what? It’s lovely to see how she responded to recitations; she’s really amazing and intelligent!  Her monthly exams showed she can even surpass some of her classmates who are older than her.    

     Time flies and just recently, I attended the parent’s meeting and we’ve talked about graduation plans. I felt so excited already! ^^ It was agreed upon by parents to let students wear their school uniform on the Graduation day to minimize the cost, but one good thing about it, was that we hired a photographer and had the students wore the white gown(“toga”) and had their photos taken as a souvenir. The image above is my daughter’s photo and that is the same one I keep in my wallet ;)

     We don’t know yet if she will be getting any award but no matter what happens, I will always be proud of my daughter. Her achievements during the entire school year were more than enough! I will just wait and see...  As I know she will get what she deserves to have in the end.

I love Batangas Lomi… hmmm… soooo yummy!!!

One of the reasons why I missed Batangas is because of the special lomi. Honestly speaking, I haven’t tasted anything better than the lomi that we used to eat in our hometown. Here in Manila, lomi looks undesirable and tastes differently than what it should be. Several tries and I had given up as I don’t want to be disappointed over and over again.

One of the best tasting lomi at San Juan, Batangas is the one being sold at “Queen Grace Kambingan and Restaurant”. There’s something special about its taste that you will keep on asking for more and order for more so every time there is a chance, I never forget to drop by and dine or ask my brother to buy me a “jumbo” which is the biggest serving size ;). The price is very affordable. With Php60, 2-3 persons can enjoy the delicious lomi.

The one that you see in the picture above is my father’s own version of lomi. My father is a good cook and so am I (hahaha! Just kidding!). It had become our tradition, that when he’s off from work, he will cook 1-2 kilos of lomi at breakfast and shares it to our relatives so all of us can eat our favorite lomi. Just a bit of pork, cassava flour, “loming lipa”, egg, black pepper, onion and garlic, he can make it so yummy. Well, I can say that my father’s lomi is the best tasting ever and he never fails to make my tummy full and satisfied. :)

Natalie's 4th birthday

 “Mommy, I was part of your wedding day right? I was in your tummy in that picture!” Natalie said while pointing to our wedding portrait. I always get fascinated by her. Whenever she tells me about it, I can’t control to smile at her. She is so cute and lovable!

Time flies so fast, imagine, Natalie is four years old now. I can’t believe she had grown this big already. Later on, I will just realize that she is no longer a baby. I am so proud to be her mother and I am trying to be the best mother I can be to her. Nothing can ever compare to the joy Natalie had brought to our lives and I pray to God to give our baby a healthy mind and body every day.

Because of so many things that needed to be done and due to my hectic schedule, we decided to just celebrate her birthday at SM Mall of Asia. It was just a simple celebration with our family. It was not a party at all. Natalie loves spaghetti and cake so we ate together at Red Ribbon then watched “Narnia afterwards. After the movie, children played near the bay where there’s an open playground (“small world” as what Natalie called it). We took a lot of pictures in different places inside and outside the mall then ended the day by watching the MOA’s Marching Band.

I knew our families were all happy with that simple get together and Natalie was so happy too with her simple birthday celebration. ‘Till Next time!

More photos at facebook. Thanks!

Nice Christmas gift or giveaway

     A lot of you may be busy already preparing for Christmas. Others may now be thinking of what gifts to give to their friends or relatives. Actually, in any special occasion, we always think of what’s the best gift to give, something that our love ones will appreciate. Giving gifts had become a tradition already although people may think that it is not necessary, it seems that the spirit will not be complete without it.

    In this blog I want to share with you some pictures which I received from Delifrance. They appeared to be mouth-watering and delicious. Aside from being cute, they are also affordable. If you are still undecided of what gifts or giveaways you can give this Yuletide season, you can add this to your choices.

    By the way, I am not part of Delifrance Restaurant, I‘m just one of their customers who wanted to share their Christmas offers to others. Have a Merry Christmas!!!